O artystce

Dorastała na Starym Mieście w Warszawie — między kamienicami, brukiem i Wisłą widoczną z okna. To ojciec nauczył ją rysować i patrzeć: nie na to, co oczywiste, lecz na to, co ukryte w świetle, w cieniu, w przestrzeni między rzeczami. Pierwszą pracę sprzedała mając osiem lat — rysunek Pałacu Sapiehów, kupiony przez turystę na Rynku Starego Miasta.

Pracuje w rysunku i malarstwie olejnym. Jej głównym tematem jest Wisła — rzeka, nadrzeczne łąki, pory roku, cisza tuż przed wschodem słońca. Obok niej Warszawa: ulice, podwórka, architektura Starego Miasta przesiąknięta pamięcią.

Maluje powoli, warstwami. Każdy obraz jest dla niej procesem medytacyjnym — powrotem do miejsca, które nosi w sobie, nie odwzorowaniem widzianego krajobrazu. Bliskie są jej XIX-wieczne tradycje malarskie, w których natura nie była tłem, lecz rozmówcą. Światło i kolor traktuje jak język — precyzyjny, choć niewerbalny.

Jej prace znajdują się w kolekcjach prywatnych w Polsce. Wystawiała na targach sztuki w Łodzi i Warszawie.